De bestemming is zichtbaar voor iedereen. De weg ernaartoe draag jij alleen.
Wanneer ik aan een fertiliteitstraject denk, zie ik vaak een bloem voor me.
Een bloem die wordt geplukt voor een bloemenwinkel.
De bestemming lijkt duidelijk.
Alleen de weg daar naartoe kent niemand.
Ze wordt voorzichtig ingepakt.
De doos sluit.
Onderweg voelt niemand de hobbels.
Niemand ziet hoe de doos af en toe zachtjes heen en weer schuift.
Hoe een blad ergens langs schuurt.
Hoe een klein bruin vlekje ontstaat.
Een minuscuul scheurtje langs de rand.
Wanneer de doos uiteindelijk wordt geopend, staat er nog steeds een prachtige bloem.
Maar als je goed kijkt…
zie je dat de reis haar heeft geraakt.
Niet in één keer.
Maar hobbel voor hobbel.
Misschien is een vruchtbaarheidstraject soms ook zo.
Wat doet een fertiliteitstraject met je, nog vóór de uitkomst bekend is?
Bijna niemand begint aan een kinderwens met het idee dat haar leven zich straks zal afspelen tussen echo’s, hormonen en wachtdagen.
Je verlangt naar een kindje.
Niet naar een ziekenhuistraject.
Toch kan dat langzaam gebeuren.
Niet door één grote gebeurtenis.
Maar doordat er onderweg steeds iets gebeurt.
Een afspraak.
Een uitslag.
Een nieuwe behandeling.
Een nieuwe hoop.
Nog een teleurstelling.
En ongemerkt verandert niet alleen je agenda.
Ook jij verandert mee.
Heb jij ook een opstapeling aan gebeurtenissen in je fertiliteitstraject?
Misschien kreeg je een diagnose waarvan je nog nooit had gehoord.
POI.
Een verminderde eicelreserve.
Een medische term die ineens over jouw toekomst lijkt te gaan.
Misschien groeide een embryo niet verder dan dag drie.
Barstte een follikel nét voordat hij aangeprikt kon worden.
Ging een terugplaatsing onverwachts niet door.
Glipte een ovulatie precies tussendoor.
Verloor je een kindje.
Of begon je menstruatie toch weer, terwijl je zo had gehoopt dat deze maand anders zou zijn.
Misschien lijken het voor iemand anders losse gebeurtenissen.
Voor jou vormen ze samen de weg die je hebt afgelegd.
Waarom voelt het alsof je steeds maar doorgaat?
Een traject zorgt er vaak voor dat je nauwelijks stilstaat.
Nog voordat je kunt bevatten wat er is gebeurd, verschuift de aandacht alweer naar de volgende stap.
De volgende cyclus.
De volgende afspraak.
De volgende kans.
Niet omdat je er klaar voor bent.
Maar omdat het traject alweer verdergaat.
Daardoor stapelen veel ervaringen op.
Niet omdat je ze bewust wegduwt.
Maar omdat er simpelweg weinig ruimte is om erbij stil te staan.
Waarom ziet je omgeving deze sporen vaak niet?
De meeste mensen zien de bestemming.
Wel of geen zwangerschap.
Wel of geen kindje.
Maar de weg ernaartoe blijft vaak onzichtbaar.
Ze zien niet de spanning vóór ieder telefoontje.
Niet hoe je lichaam steeds meer onderdeel wordt van een medisch traject.
Niet hoeveel moed het vraagt om opnieuw te hopen.
Niet hoe vaak je jezelf weer overeind hebt gezet.
En misschien begrijp je zelf soms ook niet waarom je sneller geraakt bent.
Waarom bepaalde woorden binnenkomen.
Waarom je lichaam anders voelt.
Waarom je niet meer helemaal dezelfde vrouw bent als toen je aan deze reis begon.
Misschien komt dat niet door één gebeurtenis.
Misschien komt het door alles wat zich onderweg heeft opgestapeld.
Mag ook de weg aandacht krijgen?
Wanneer we aan een fertiliteitstraject denken, denken we vaak aan de uitkomst.
Maar misschien verdient de weg daar naartoe net zoveel aandacht.
Niet omdat je wilt blijven hangen in verdriet.
Niet omdat je opgeeft.
Maar omdat iedere reis iets achterlaat.
Net als die bloem.
Nog steeds prachtig.
Nog steeds dezelfde bloem.
Maar als je goed kijkt…
zie je dat de reis zichtbaar is geworden.
Omdat je onderweg meer hebt gedragen dan veel mensen ooit zullen zien.
Sla gerust nog een bladzijde om
Je hebt een verdiepend artikel gelezen uit de Mamafestatie-bibliotheek. Misschien wil je nog even verder bladeren.
Verdiep je verder
Bijbehorende kennispagina
Andere onderwerpen in de Mamafestatie-bibliotheek
Veelgestelde vragen over de emotionele impact van een fertiliteitstraject
Een fertiliteitstraject bestaat vaak uit een opeenstapeling van medische afspraken, onzekerheid, hoop en teleurstelling. Niet één gebeurtenis hoeft bepalend te zijn. Juist de optelsom van alles wat onderweg gebeurt, kan maken dat je jezelf anders voelt dan vóór het traject.
Dat kan. Soms door één ingrijpende gebeurtenis, zoals een miskraam of een onverwachte diagnose. Maar ook de opeenstapeling van veel kleinere gebeurtenissen kan diepe emotionele sporen achterlaten, zeker wanneer er weinig ruimte is om daarbij stil te staan.
Veel mensen zien vooral de uitkomst van een fertiliteitstraject. De medische afspraken, teleurstellingen, onzekerheid en voortdurende spanning onderweg blijven vaak onzichtbaar. Daardoor kan het voelen alsof je een groot deel van deze reis alleen draagt.
Ja. Naarmate een fertiliteitstraject langer duurt, kan de aandacht steeds meer verschuiven naar uitslagen, behandelingen, hormonen en de volgende stap. Dat betekent niet dat je kinderwens minder belangrijk is geworden. Het laat vooral zien hoeveel ruimte het traject in je leven is gaan innemen.
