Leven met een gemis. Leven in het hier en nu. Dragen wat met je meegaat.
Wanneer ik vanuit Mierlo naar Den Bosch reis, weet ik ongeveer hoe ik daar moet komen.
Eerst op de fiets naar het station.
Daar stap ik in de sprinter naar Eindhoven.
En in Eindhoven neem ik de intercity naar Den Bosch.
A.
B.
C.
Niet heel ingewikkeld.
Ik hoef onderweg eigenlijk nauwelijks na te denken over de route.
Den Bosch is mijn bestemming.
Eindhoven is alleen de plek waar ik overstap.
Tot ik daar uitstap.
Op het bord kijk.
En zie dat er geen treinen naar Den Bosch rijden.
Werkzaamheden aan het spoor.
Daar sta ik dan.
In Eindhoven.
Den Bosch bestaat natuurlijk nog steeds.
Ik wil er ook nog steeds naartoe.
Alleen de route waarvan ik dacht dat ik hem zou nemen, blijkt ineens niet beschikbaar.
Wat gebeurt er als een onvervulde kinderwens definitief wordt?
Misschien begint het daar.
Bij de ontdekking dat de route waarvan je altijd dacht dat hij bestond, voor jou niet verdergaat.
Je hebt gewacht.
Andere routes bekeken.
Misschien omgereisd.
Nog een mogelijkheid geprobeerd.
En nog één.
Tot er een moment komt waarop je niet meer op het bord hoeft te kijken.
Er komt geen trein meer naar Den Bosch.
Niet voor jou.
En ineens krijgt het station waarop je al die tijd hebt gestaan een andere betekenis.
Eindhoven was nooit de bestemming.
Het was de plek waar je zou overstappen.
Een tussenstation in een reis die verder zou gaan.
Maar nu ga je niet verder.
En om je heen gebeurt iets vreemds.
De treinen blijven rijden.
Mensen stappen in.
Sommigen stonden al op het perron toen jij aankwam.
Anderen kwamen veel later.
Je ziet ze vertrekken.
En soms zie je iemand vertrekken die ooit aan dezelfde reis begon als jij.
Alleen brengt haar trein haar wel naar haar eindbestemming.
Dat kan pijn doen.
Niet omdat zij daar niet mag aankomen.
Niet omdat jij haar die reis niet gunt.
Maar omdat haar vertrek je herinnert aan iets wat voor jou inmiddels geen vraag meer is.
Wat betekent teruggaan naar je leven na een definitief onvervulde kinderwens?
En dan sta je daar.
In Eindhoven.
Soms heb je het nodig om daar even te blijven staan.
Gewoon, op het perron.
Tot je uiteindelijk weer in een trein stapt.
Eindhoven.
Helmond.
Mierlo.
Dezelfde stations waar je op de heenweg ook langs bent gekomen.
Je stapt uit.
Pakt je fiets.
Je zet je fiets misschien weer op precies dezelfde plek.
Je opent dezelfde voordeur.
Je komt thuis in hetzelfde huis.
Alleen de toekomst die je daar ooit voor je zag, is veranderd.
Je leven gaat verder.
Alleen niet naar de plek waar je zo lang naartoe hebt geprobeerd te reizen.
En misschien ligt daar een andere vraag dan de vraag die je tijdens die hele reis met je meedroeg.
Niet meer:
Hoe kom ik alsnog in Den Bosch?
Maar:
Hoe draag ik mijn verlies in een toekomst die anders is geworden?
Sla gerust nog een bladzijde om
Je hebt een hoofdstuk gelezen uit de Mamafestatie-bibliotheek. Misschien wil je nog even verder bladeren.
Meer hoofdstukken
- De sporen die een fertiliteitstraject achterlaat, maar bijna niemand ziet
- Rouw om het tweede kindje dat niet komt
Bijbehorende kennispagina
Andere onderwerpen in de Mamafestatie-bibliotheek
Veelgestelde vragen over ongewenste kinderloosheid
Rouw bij een onvervulde kinderwens kan gaan over meer dan het gemis van een kind. Ook het toekomstbeeld dat je voor jezelf had, kan veranderen of wegvallen. Wanneer duidelijk wordt dat een kinderwens niet vervuld zal worden, kan daarmee ook het beeld veranderen van wie je dacht te worden en hoe je dacht dat je leven eruit zou zien.
Er bestaat geen vast moment waarop je een onvervulde kinderwens achter je moet hebben gelaten. Verdriet kan blijven bestaan, terwijl je leven tegelijkertijd verdergaat. Soms vraagt dat niet om het loslaten van het verlies, maar om manieren te vinden waarop het verlies onderdeel mag zijn van een toekomst die anders is geworden.
Dat een kinderwens definitief niet vervuld wordt, betekent niet dat het verlangen of verdriet verdwijnt. Momenten waarop anderen kinderen krijgen, nieuwe levensfasen ingaan of een toekomst bereiken die jij ook voor jezelf had gezien, kunnen het verlies opnieuw voelbaar maken.
