Sommige dagen vragen alles van je. Pas jaren later ontdek je welke momenten je hebt meegenomen.
De eerste jaren van het moederschap kunnen intens voelen. Slapeloze nachten, driftbuien en een hoofd dat nooit helemaal uit lijkt te gaan. Toch zeggen veel ouders jaren later: “Ik was eigenlijk vergeten hoe zwaar het was.” Hoe kan het dat dezelfde periode in het moment zo anders voelt dan hoe je haar later herinnert?
Is het je weleens opgevallen dat een driftbui van je peuter ’s avonds nog door je hoofd kan gaan?
Terwijl dat moment waarop jullie samen op de grond zaten te tekenen veel sneller lijkt te verdwijnen.
Of dat je aan het einde van de dag eerder denkt:
“Wat was het vandaag pittig.”
Dan:
“Wat hebben we eigenlijk veel gelachen.”
Of dat je tegen een vriendin sneller zegt:
“Poeh… ik ben moe.”
Dan:
“Mijn dochter pakte vandaag ineens mijn hand. Zomaar. En we liepen een stukje zonder iets te zeggen.”
Niet omdat dat tweede er niet was.
Maar omdat het eerste harder binnenkomt.
Dat is heel menselijk.
Als ouder gaat je aandacht vanzelf naar wat aandacht vraagt.
Een driftbui vraagt iets van je.
Een beker die voor de derde keer omvalt vraagt iets van je.
Een kind dat weigert zijn schoenen aan te trekken vraagt iets van je.
Een slapeloze nacht vraagt iets van je.
Je lichaam reageert.
Je ademhaling verandert.
Je schouders spannen zich aan.
Je probeert rustig te blijven, denkt vooruit, lost op, begrenst, troost of corrigeert.
Een driftbui blijft daardoor niet alleen in je gedachten hangen.
Je voelt hem vaak ook nog even in je lichaam nadat hij alweer voorbij is.
Dat is niet vreemd.
Dat is precies waar je zenuwstelsel voor bedoeld is.
Het reageert op situaties waarin iets van jou gevraagd wordt.
En als ouder gebeurt dat tientallen keren per dag.
Daar tegenover staan heel andere momenten.
Je kind dat ineens tegen je aankruipt.
Een schaterlach tijdens het eten.
Een peuter die uit zichzelf jouw hand zoekt.
Een baby die even tevreden naar je kijkt.
Die momenten vragen meestal niets van je.
Je hoeft niets op te lossen.
Nergens naartoe.
Niets te corrigeren.
Je lichaam hoeft alleen maar even te zijn.
Juist daardoor lijken deze momenten soms bijna geruisloos door een dag heen te bewegen.
Niet omdat ze minder belangrijk zijn.
Maar omdat ze geen alarmbel laten afgaan.
En misschien is dat wel bijzonder.
Want als iemand je diezelfde avond vraagt hoe je dag was, vertel je waarschijnlijk eerder over de driftbui dan over dat kleine handje.
Niet omdat dat handje minder betekenis had.
Maar omdat de driftbui meer van je vroeg.
Misschien is dat ook de reden waarom moederschap in het moment soms heel anders voelt dan hoe we er later op terugkijken.
Terwijl je midden in deze levensfase zit, wordt je dag voortdurend onderbroken door alles wat aandacht nodig heeft.
Je bent aan het zorgen.
Aan het regelen.
Aan het begrenzen.
Aan het schakelen.
Dat is de werkelijkheid van het hier en nu.
En die werkelijkheid mag er helemaal zijn.
Moederschap ís soms vermoeiend.
Het kan overweldigend zijn.
Je kunt jezelf onderweg kwijtraken.
Je kunt verlangen naar rust.
Naar stilte.
Naar even niets hoeven.
Daar eerlijk over zijn is belangrijk.
Maar misschien gebeurt er tegelijkertijd nog iets.
Tussen alle momenten die luid zijn, spelen zich ook momenten af die nauwelijks iets van je vragen.
Ze zijn klein.
Vluchtig.
Bijna onopvallend.
En misschien juist daarom verdwijnen ze zo gemakkelijk naar de achtergrond.
Niet uit je leven.
Maar wel uit het verhaal dat je jezelf aan het einde van de dag vertelt.
Waarom herinner je het moederschap later anders dan je het nu beleeft?
Misschien herken je het wel.
Je spreekt iemand die inmiddels volwassen kinderen heeft.
En ergens in het gesprek zegt ze lachend:
“Ik was eigenlijk vergeten hoe zwaar die eerste jaren waren.”
Je glimlacht misschien.
En denkt ondertussen:
Hoe kun je dát nou vergeten?
Want jij zit er middenin.
Jij weet nog precies hoe het voelt om drie keer per nacht wakker te worden.
Hoe het is om een peuter door een driftbui heen te begeleiden terwijl het eten koud wordt.
Hoe je soms aan het einde van de dag nauwelijks meer weet wat je eigenlijk allemaal hebt gedaan.
Toch hoor je het ouders met volwassen kinderen vaker zeggen.
“Wat waren ze klein.”
“Wat mis ik soms dat handje in de mijne.”
“Wat ging die tijd eigenlijk snel.”
En zelden:
“Wat waren die slaoenloze nachten zwaar.”
Of:
“Poh die driftbuien in de supermarkt.”
Dat is eigenlijk heel bijzonder.
Niet omdat die moeilijke momenten er niet waren.
Maar omdat dezelfde periode later vaak een ander verhaal krijgt.
Herinneringen zijn geen foto’s
We denken soms dat herinneringen werken als foto’s.
Alsof we een periode precies zo bewaren als we haar beleefd hebben.
Maar zo werkt het niet.
Een herinnering leeft.
Ze verandert.
Niet omdat de werkelijkheid verandert.
Maar omdat de betekenis ervan met de tijd mee kan bewegen.
Terwijl je midden in het moederschap zit, wordt je aandacht voortdurend gevraagd door alles wat geregeld, opgelost of gedragen moet worden.
Dat is de beleving van dat moment.
Jaren later hoeft er niets meer opgelost te worden.
De driftbui is voorbij.
De slapeloze nacht is allang ingehaald.
De omgevallen beker staat weer rechtop.
En langzaam ontstaat er ruimte voor iets anders.
Voor dat kleine handje.
Voor de slappe lach tijdens het tandenpoetsen.
Voor het liedje dat eindeloos gezongen werd.
Voor die paar minuten waarop je kind tegen je aan in slaap viel.
Niet omdat die momenten belangrijker zijn geworden.
Maar omdat ze eindelijk de ruimte krijgen om herinnering te worden.
Misschien verandert niet alleen de herinnering, maar ook het verhaal dat we vertellen
Herinneringen leven niet alleen in onszelf.
We delen ze ook met anderen.
En misschien verandert daardoor niet alleen hoe we terugkijken op een periode, maar ook hoe we erover praten.
Denk maar eens aan ouders met oudere kinderen.
Ze vertellen vaak over dat kleine handje.
Over de slappe lach.
Over de knuffels voor het slapengaan.
Over dat ene woord dat hun peuter steeds zei.
Niet omdat de slapeloze nachten of driftbuien er nooit zijn geweest.
Maar omdat de herinnering aan die jaren langzaam een ander verhaal is gaan vertellen.
En misschien doen we precies hetzelfde wanneer we zélf midden in het moederschap zitten.
Wanneer iemand vraagt hoe het gaat, vertellen we vaak over wat vandaag onze aandacht vroeg.
De gebroken nacht.
De driftbui.
De volle wasmand.
Het gevoel dat je alleen maar aan het regelen bent.
Dat is niet vreemd.
Dat is de beleving van vandaag.
Jaren later klinkt datzelfde moederschap vaak anders.
Niet omdat de moeilijke momenten verdwenen zijn.
Maar omdat ze niets meer van ons vragen.
Wat overblijft, zijn de herinneringen die langzaam betekenis hebben gekregen.
De geur van een pasgewassen baby.
Het handje dat vanzelf de jouwe zocht.
Het boekje dat iedere avond opnieuw gelezen moest worden.
Misschien is dat wel één van de bijzondere eigenschappen van het moederschap.
Je beleeft het in de hectiek van alledag.
En later herinner je de kleine fragmenten van verbinding.
Waarom verandert niet alleen je herinnering, maar ook het verhaal dat je vertelt?
Misschien is dat ook wel een opluchting.
Want als je midden in het moederschap zit, kan het voelen alsof je overal tegelijk iets mee moet.
Je wilt geduldig zijn.
Bewust genieten.
De kleine momenten onthouden.
Aanwezig zijn.
En ondertussen is er ook gewoon een kind dat huilt.
Een boterham die op de grond belandt.
Een wasmand die nog steeds niet leeg is.
En een lichaam dat moe is.
Misschien hoef je jezelf daarom niet af te rekenen op het feit dat de driftbui vandaag harder binnenkomt dan dat kleine handje in de jouwe.
Dat zegt niet dat je de mooie momenten niet ziet.
Het zegt alleen dat je lichaam de hele dag bezig is geweest met wat aandacht nodig had.
En misschien is dat precies wat het moest doen.
De betekenis van deze jaren hoef je vandaag nog niet te kennen.
Je hoeft vandaag nog niet te weten welke herinneringen blijven.
Je hoeft de kleine momenten niet krampachtig vast te houden uit angst dat je ze vergeet.
Want misschien nestelen juist de momenten die niets van je vroegen zich langzaam ergens op een plek waar jij nu nog niet bij kunt.
En misschien ontdek je dat pas jaren later.
Wanneer iemand vraagt hoe die eerste jaren eigenlijk waren.
Of wanneer je ineens denkt aan een klein handje in de jouwe.
Aan een slappe lach tijdens het tandenpoetsen.
Aan een kind dat zomaar tegen je aankroop op de bank.
Niet omdat de moeilijke dagen verdwenen zijn.
Maar omdat ook deze momenten altijd al deel uitmaakten van hetzelfde verhaal.
Misschien is dat wel één van de bijzondere eigenschappen van het moederschap.
Je beleeft het in de hectiek van alledag.
En later herinner je de kleine fragmenten van verbinding.
Tot die tijd…
hoeft het moederschap vandaag nog geen herinnering te zijn.
Vandaag mag het gewoon een drukke dag zijn.
Sla gerust nog een bladzijde om
Je hebt een hoofdstuk gelezen uit de Mamafestatie-bibliotheek. Misschien wil je nog even verder bladeren.
Verder lezen
Bijbehorende kennispagina
Ontdek ook
Veelgestelde vragen
Veel ouders zeggen jaren later: “Ik was eigenlijk vergeten hoe zwaar die eerste jaren waren.” Dat betekent niet dat de slapeloze nachten of de vermoeidheid er niet waren. Terwijl je midden in de babytijd zit, vragen juist die momenten veel van je aandacht. Je lichaam staat voortdurend aan om te zorgen, te troosten en te reageren. Naarmate de tijd verstrijkt, verdwijnen die acute uitdagingen naar de achtergrond en krijgen andere herinneringen meer ruimte. Daardoor kan dezelfde periode achteraf zachter aanvoelen dan op het moment zelf.
Herinneringen zijn geen exacte kopieën van wat je hebt meegemaakt. Ze veranderen mee met de betekenis die je eraan geeft. Jaren later herinner je je misschien ineens dat kleine handje in de jouwe, de slappe lach aan tafel of het boekje dat iedere avond opnieuw gelezen moest worden. Niet omdat de moeilijke momenten onbelangrijk waren, maar omdat ze niets meer van je vragen. Wat overblijft, zijn vaak de momenten van verbinding die langzaam een vaste plek in je herinnering hebben gekregen.
Ja. Dat is heel normaal. Midden in het moederschap vraagt vooral datgene wat opgelost, geregeld of gedragen moet worden je aandacht. Een driftbui, een gebroken nacht of een overvolle dag komen daardoor vaak veel intenser binnen. Wanneer je jaren later terugkijkt, kijk je vanuit een andere plek. De hectiek is voorbij en er ontstaat ruimte om ook andere momenten te herinneren. Dat maakt het verleden niet mooier dan het was, maar wel anders dan hoe je het destijds beleefde.
Een driftbui vraagt direct iets van je. Je probeert je kind te helpen, grenzen te stellen of de situatie weer rustig te krijgen. Daardoor reageert niet alleen je hoofd, maar ook je lichaam. Je aandacht wordt volledig naar dat moment getrokken. Een spontaan knuffelmoment of een lach tijdens het tekenen vraagt meestal niets van je. Juist omdat die momenten zo vanzelfsprekend voelen, kunnen ze op de dag zelf gemakkelijker naar de achtergrond verdwijnen. Dat betekent niet dat ze minder betekenisvol zijn. Vaak blijken het juist die stille momenten te zijn die later een warme herinnering worden
Ja. Herinneringen zijn niet statisch. Ze groeien en veranderen met je mee. De ervaring van een periode en de herinnering eraan zijn daarom niet altijd hetzelfde. Dat zie je bij veel ouders terug. Waar de eerste jaren op dat moment vooral voelen als een aaneenschakeling van zorgen, gebroken nachten en organiseren, worden ze jaren later vaak herinnerd als een periode vol kleine momenten van nabijheid. Beide verhalen zijn waar. Het ene beschrijft hoe je het moederschap beleefde, het andere hoe het met de tijd betekenis heeft gekregen.
