Soms kijk je naar je leven en denk je: dit is precies waar ik ooit naartoe werkte. En toch voelt het anders dan ik had verwacht.
Op papier klopt je leven, maar vanbinnen voelt iets anders
Misschien herken je dit.
Je hebt keuzes gemaakt.
Je bent volwassen geworden.
Je hebt een relatie opgebouwd of juist bewust gekozen voor een leven alleen.
Je hebt werk.
Misschien een huis.
Misschien kinderen.
Van buitenaf lijkt er weinig aan de hand.
En toch kan er een moment komen waarop je merkt dat er iets verschoven is.
Niet omdat je ongelukkig bent.
Niet omdat je leven verkeerd is.
Maar omdat je jezelf minder vanzelfsprekend terugvindt in het leven dat je hebt opgebouwd.
Veel vrouwen omschrijven het als:
“Ik ben mezelf kwijt in mijn leven.”
Niet als een crisis.
Meer als een gevoel dat langzaam is ontstaan.
Een gevoel dat moeilijk uit te leggen is, juist omdat er geen duidelijke oorzaak lijkt te zijn.
Ik ben mezelf kwijt: wat betekent dat eigenlijk?
Vaak gaat het niet over één probleem.
Het gaat over een verschuiving in identiteit.
De persoon die ooit keuzes maakte, ontwikkelde zich ondertussen verder.
Maar het leven beweegt niet altijd in hetzelfde tempo mee.
Dat kan zich uiten als:
- een gevoel van leegte terwijl er weinig ontbreekt
- moeite voelen om nog te weten wat je zelf wilt
- vooral functioneren vanuit verantwoordelijkheden
- het idee dat je vooral rollen vervult
- minder spontaniteit of innerlijke beweging ervaren
- regelmatig denken: is dit het nu?
Veel vrouwen schrikken daarvan.
Omdat ze verwachten dat zo’n gevoel alleen ontstaat wanneer er iets misgaat.
Maar vaak ontstaat het juist wanneer er lange tijd heel veel goed is gegaan.
Van grote levenskeuzes naar een leven dat vorm krijgt
Een groot deel van je jongvolwassen jaren staat in het teken van beweging.
Je kiest.
Je bouwt.
Je ontwikkelt jezelf.
Je maakt plannen.
Er zijn mijlpalen.
Misschien studeren.
Misschien werken.
Misschien samenwonen.
Misschien trouwen.
Misschien zwanger worden.
Misschien een huis kopen.
Misschien een gezin vormen.
Er gebeurt veel.
Maar ergens onderweg verandert dat.
De grote golven worden kleiner.
Het leven krijgt vorm.
En juist dan ontstaat soms een vraag die eerder geen ruimte kreeg:
Wie ben ik eigenlijk geworden binnen alles wat ik heb opgebouwd?
Waarom dit gevoel juist ontstaat wanneer alles goed gaat
Veel vrouwen schrikken wanneer ze merken dat ze zichzelf kwijt lijken te raken.
Juist omdat er geen duidelijke aanleiding is.
Er is geen crisis.
Geen groot verlies.
Geen relatiebreuk.
Sterker nog: vaak ontstaat dit gevoel juist in een periode waarin het leven relatief stabiel is.
Dat klinkt tegenstrijdig, maar psychologisch is het goed te begrijpen.
Jarenlang leven we vaak in beweging.
We studeren.
We werken.
We bouwen relaties op.
We krijgen kinderen.
We maken plannen.
We lossen problemen op.
Doelen geven richting.
Verantwoordelijkheden vragen aandacht.
Pas wanneer er meer stabiliteit ontstaat, ontstaat er ook ruimte om naar binnen te kijken.
En juist dan kunnen vragen zichtbaar worden die jarenlang op de achtergrond aanwezig waren.
Wie ben ik geworden?
Past dit leven nog bij wie ik nu ben?
Wat heb ik onderweg misschien achtergelaten?
Niet omdat er iets mis is.
Maar omdat persoonlijke ontwikkeling niet stopt zodra je doelen hebt bereikt.
Waarom dit gevoel vaak pas later zichtbaar wordt
Veel vrouwen denken dat er iets mis moet zijn als dit gevoel ontstaat.
Maar psychologisch gezien is het vaak goed te begrijpen.
Cognitief: je hoofd begrijpt het niet
Rationeel weet je dat je leven klopt.
Misschien ben je zelfs dankbaar voor wat je hebt.
Daardoor ontstaat verwarring.
Want waarom voelt het dan niet vanzelf goed?
Je hoofd zoekt naar een verklaring.
Maar niet alles wat je voelt laat zich logisch oplossen.
Rollen: je bent veel rollen geworden
In de loop der jaren verzamelen vrouwen vaak verschillende rollen:
- partner
- moeder
- dochter
- vriendin
- werknemer
- mantelzorger
Die rollen geven betekenis.
Maar soms nemen ze ook veel ruimte in.
Waardoor de vraag ontstaat:
“En wie ben ik nog los van alles wat ik doe voor anderen?”
Je zenuwstelsel verandert niet automatisch mee
Veel vrouwen hebben jarenlang geleefd in beweging.
Doelen halen.
Plannen maken.
Problemen oplossen.
Voor anderen zorgen.
Het lichaam leert om voortdurend beschikbaar te zijn.
Daardoor kan er zelfs in rustige fases een gevoel van onrust blijven bestaan.
Alsof je steeds onderweg bent naar iets, zonder precies te weten wat.
Ook je plek binnen je familie verandert
Een laag die vaak vergeten wordt, is de verandering binnen je gezin van herkomst.
Op een bepaald moment merk je dat je ouders ouder worden.
Misschien hebben ze meer hulp nodig.
Misschien kijk je anders naar hen dan vroeger.
Je ziet hun kwetsbaarheid.
Hun beperkingen.
Of juist dingen die je vroeger niet kon zien.
Dat verandert iets.
Je bent niet meer alleen hun kind.
Je wordt steeds meer een volwassene naast hen.
En ook dat vraagt ongemerkt om een nieuwe positie in jezelf.
Hoe dit eruitziet in het dagelijks leven
Het leven dat eigenlijk goed is
Ze zit op de bank nadat de dag voorbij is.
Werk gedaan.
Boodschappen gedaan.
Misschien de kinderen op bed.
Alles liep zoals het moest.
En toch voelt ze zich vreemd leeg.
Niet verdrietig.
Niet ongelukkig.
Maar alsof ze vooral bezig is geweest met alles draaiende houden.
Later zegt ze tegen een vriendin:
“Ik weet eigenlijk niet meer waar ik zelf ergens in dit verhaal zit.”
De vraag die steeds terugkomt
Ze heeft jarenlang ergens naartoe gewerkt.
Studie afgerond.
Werk opgebouwd.
Relatie gevonden.
De dingen waar ze vroeger van droomde zijn werkelijkheid geworden.
En juist daardoor komt er ruimte voor een nieuwe vraag.
Niet:
“Wat wil ik bereiken?”
Maar:
“Wie ben ik geworden?”
Dat blijkt een veel moeilijkere vraag.
Waarom dit zo weinig wordt besproken
Omdat het lastig uit te leggen is.
Mensen begrijpen verdriet.
Ze begrijpen een burn-out.
Ze begrijpen een relatiecrisis.
Maar dit gevoel zit daar vaak tussenin.
Je functioneert.
Je doet wat nodig is.
En toch voel je afstand.
Daardoor denken veel vrouwen dat ze de enige zijn.
Terwijl het juist een ervaring is die verrassend vaak voorkomt.
Waarom begrijpen alleen vaak niet genoeg is
Herkenning kan opluchten.
Woorden kunnen helpen.
Maar sommige ervaringen zitten niet alleen in gedachten.
Ze leven ook in het lichaam.
In spanning.
In jarenlang aanpassen.
In patronen van zorgen, regelen en doorgaan.
Daarom geldt vaak:
Inzicht helpt, maar als je lichaam nog reageert, is inzicht alleen vaak niet genoeg.
Je hoeft niet terug naar wie je vroeger was
Veel vrouwen denken dat ze hun oude zelf kwijt zijn.
Alsof er ergens een eerdere versie bestaat waar ze naar terug moeten.
Maar meestal gaat het niet over teruggaan.
Je bent niet meer dezelfde vrouw als tien jaar geleden.
Niet na alles wat je hebt meegemaakt.
Niet na alle keuzes die je hebt gemaakt.
De vraag is daarom vaak niet:
“Hoe word ik weer wie ik was?”
Maar:
“Hoe leer ik mezelf opnieuw kennen in deze fase van mijn leven?”
Wat kun je doen als je jezelf kwijt bent geraakt?
Soms blijft dit gevoel op de achtergrond aanwezig.
Soms wordt het groter.
Bijvoorbeeld wanneer je merkt dat:
- je regelmatig denkt dat je jezelf kwijt bent
- je weinig richting of levendigheid ervaart
- je vooral leeft vanuit verantwoordelijkheden
- je moeilijk voelt wat jij zelf nodig hebt
- er een afstand ontstaat tussen jou en je eigen leven
Dan kan het helpend zijn om daar samen naar te kijken.
Niet omdat er iets mis is.
Maar omdat sommige vragen moeilijk alleen te onderzoeken zijn.
In mijn praktijk in Mierlo
In mijn praktijk in Mierlo begeleid ik vrouwen uit Eindhoven, Helmond, Geldrop, Nuenen, Heeze, Asten en Someren.
Vrouwen die niet altijd één duidelijke klacht hebben, maar wel merken dat ze zichzelf onderweg ergens zijn kwijtgeraakt.
Soms speelt dat rond moederschap.
Soms rond een kinderwens.
Soms juist in een levensfase waarin alles op papier klopt.
Sla gerust nog een bladzijde om
Je hebt een verdiepend artikel gelezen uit de Mamafestatie-bibliotheek. Misschien wil je nog even verder bladeren.
Verdiep je verder
Bijbehorende kennispagina
Andere onderwerpen in de Mamafestatie-bibliotheek
- Zwangerschap en voorbereiding – Over alles wat een zwangerschap, bevalling en de eerste periode daarna met je kunnen doen. Van voorbereiding en verwachting tot de emotionele impact die soms pas later zichtbaar wordt
- Kinderwens & vruchtbaarheid – Over verlangen, hoop, onzekerheid en de emotionele impact van een kinderwens of vruchtbaarheidstraject.
- Rouw & verlies– Over verlies in al zijn vormen en hoe je langzaam leert leven met een werkelijkheid die anders is geworden dan je had gehoopt.
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Soms helpt het om samen stil te staan bij wat moeilijk onder woorden te brengen is. In een eerste gesprek kijken we rustig naar wat er speelt, zonder oordeel of haast.
Plan een gesprekVeel vrouwen ervaren dit wanneer hun identiteit verandert door grote levensgebeurtenissen, nieuwe rollen of veranderingen in hun levensfase. Het gevoel dat je jezelf kwijt bent, betekent niet automatisch dat er iets mis is. Vaak is het een signaal dat je opnieuw wilt onderzoeken wie je bent geworden.
Ja. Veel vrouwen ervaren periodes waarin hun leven klopt, maar waarin ze zich toch vervreemd voelen van zichzelf.
Vaak wel. Naarmate het leven meer vorm krijgt, ontstaan er andere vragen dan in de jaren waarin alles nog open lag.
Soms wel. Soms helpt het om bewust stil te staan bij wat deze levensfase van je vraagt.
Over de auteur
Mamafestatie is een psychologische praktijk voor vrouwen rond kinderwens, zwangerschap, moederschap en rouw. De praktijk biedt begeleiding aan vrouwen die vastlopen in gevoelens, patronen of levensvragen die niet altijd zichtbaar zijn voor de buitenwereld, maar wel diep gevoeld worden.
Disclaimer: Deze blog is bedoeld als psycho-educatieve informatie en vervangt geen persoonlijke begeleiding.
