Een cliënte schreef haar ervaring op.
Met haar toestemming deel ik haar woorden hier.
“Het gaat een stuk beter, hé!” zegt mama.
“De kinderen waren blij, dus dan kunnen wij ook genieten, toch?” zegt mijn partner.
Helemaal niet. Zien ze dat dan niet?
Ik wist niet dat ik me zó slecht kon voelen, terwijl niemand het ziet.
Zelfs mijn moeder, partner of goede vriendin niet. Een kennis zei laatst:
“Als ik depressief zou zijn, zou mijn omgeving dat echt wel door hebben. Zeker mijn moeder.” Dat vond ik pijnlijk. Ze weet niet hoe het is.
Ergens snap ik het wel. Ik lijk te doen wat er van me verwacht wordt; voor de kinderen zorgen, naar werk gaan, bewegen, af en toe vriendinnen zien. Allemaal met mate, met meer rustmomenten over de dag en met therapie ernaast. Omdat ik veel moe ben, mijn gedachten door mijn hoofd razen en ik een postpartum depressie lijk te hebben.
Ik slaap slecht. Mijn jongste is in de nachten weer aan het spoken. Nadat ik ons kindje getroost heb, kost het me soms uren om weer in slaap te vallen. ’s Ochtends word ik moe wakker en wil ik liever doorslapen. Mijn partner gaat werken en ik mag de kinderen verzorgen en wegbrengen. Ik weet niet hoe. Het is donker en zwaar. Het lukt uiteindelijk wel, al dagen op rij.
Als ik daarna op werk kom voor een paar uur re-integratie vraagt mijn collega of ik een leuk weekend had. Het was een weekend. Gewoon drie dagen met elk vierentwintig uur, die vanzelf voorbij gaan. Ik geloof dat er een momentje was dat ik genoot van mijn jongste kindje. Ik geloof dat ik zondag ook blij was toen ik om 12 uur weer even op bed kon liggen. Als ik slaap of tv kijk, hoef ik niet te bedenken wat ik moet doen om me beter te gaan voelen.
Ik zeg maar ‘ja’ tegen mijn collega, want ik heb gemerkt dat sommige mensen schrikken als ik zeg dat ik het niet weet of geen idee heb. Dat het gewoon een weekend was en dat het weer voorbij ging.
Ik voel me alleen. Niemand snapt het. Ik snap het zelf niet eens.
— Mama van twee
Wil jij ook een bladzijde uit jouw verhaal delen?
Misschien heb jij ook een ervaring die je graag onder woorden wilt brengen. Iets waarvan je denkt: misschien herkent een andere vrouw zich hierin.
Je mag jouw bladzijde met mij delen via ellis@mamafestatie.nl.
Sla gerust nog een bladzijde om
Je hebt een hoofdstuk gelezen uit de Mamafestatie-bibliotheek. Misschien wil je nog even verder bladeren.
Meer hoofdstukken
Bijbehorende kennispagina’s
Andere onderwerpen in de Mamafestatie-bibliotheek
